پویاهه در اولین مطلبش در این وبلاگ می نویسد:
«از بعد از ظهر بعد از مدرسه، که زودتر تعطیل می شد از بقیه روزها، از سنتور زدن امیر و تنبک زدن من و "هر که دل آرام دید . . . "، از عصر گردی های دسته جمعی و قرارهای روبه روی بین الملل، از گیتار علی و شعرهای رضا و شاملو " همیشه عاشق صبوره . . . "، همه به یادم مانده. به یادمان مانده.»
فعلا علی ،رضا و پویا می نویسند تا کم کم این بچه ها جمع بشوند دور هم به رسم قدیم. حیف که نمی شود آنجا قلیانی چاق کرد و جگری خورد و از سرخوشی فریادی زد. شاید هم به لطف پیشرفت تکنولوژی روزی بشود.
TrackBack
TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/cms/mt-tb.cgi/130
Comments
تبریک .
به مدد تکنولوژی و همچنین آثار فاخر دولت کریمه و فخیمه آقای رئیس جمهور ایشالله داریم بر میگردیم به همون روزها !! .
درود
فریاد شوق هم خواهی زد!!! اما تنها برای نوشتن آن وبلاگ!
مرجان || November 3, 2006 02:21 AMچند تبریک !!
هر چند با تاخیر...
فارغ التحصیلی مهندس محسنی مبارک !
[...]
وبلاگ جدید وارطان مبارک...
دو نقطه دی !!
وارطان:
یکی از تبریکها راه حذف کردم با اجازه ات بنا به دلایلی که بعدا توضیح می دهم. ممنون از لطفت هم دانشگاهی سابق و رفیق شفیقم.
آهنگي براي حمايت اززهرا اميرابراهيمي
Anonymous || November 29, 2006 01:00 AMPost a comment
تا انجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود بصورت فینگلیش خودداری نمایید