«شروعش با تو. توی یک تابستان داغ، کمی داغتر از تن تبدارت بود. چه کسی گفت: "عاشقی جرم قشنگی است به انکار مکوش" نکوشیدم! نه؟ و حالا فكر مي كنم مگر تفاوتی هم دارد.
به باور من دروغ، شروع آفرینش بود. وقتی که از سیب منع شدیم و حالا تکرار هر روزه ی این آغاز، یادآور چیزهای خوبی است که دیگر نداریمشان. حتی خودمان را می گویم.»
فیروزه ی نازنین در زیر آن متن شعری نوشته بود که قرار شد در اینجا نقلش کنم. نظرم را پیشتر به ایشان گفته ام پس اینجا قضاوت را می گذارم به عهده ی خوانندگان.
وای حوا !
چه گناهکارانه به تو حسودی ام می شود
نمی دانم اگر من تو بودم
یا جای تو بودم
آیا آن قدر جسور بودم که همپای آدم میوه بچینم؟
که گندم درو کنم؟
وای حوا !
کاش ذره ای
کمی، حتی خیالی
جسارت تو را داشتم
اینجا! روی زمین،
اگر همه چیز هم منعت شده باشد
باز هم نمی توانی هبوط کنی.
اینجا همه چیز خود هبوط است
همه چیز.
TrackBack
TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/cms/mt-tb.cgi/162
Comments
اینجا همه چیز دروغ است .
اینجا همه چیز در حال گندیدن است .
اینجا پرواز یخ بسته است .
اینجا مرد را از دیوار نمیتوان تشخیص داد .
شروعش با تو
وهبوط ...
THE END
بهتر است بگوييم: اينجا چيزي نداريم كه از آن منع شويم...
دمدمي || November 30, 2006 04:49 AMحتی خودمان را می گویم
من او هستم || November 30, 2006 03:19 PMباور کردی؟
maryam || November 30, 2006 03:38 PMآري برادر. اينچنين است سرنوشت ما. بايد سوخت و ساخت و ديگر هيچ. مگر خوردن حرص ديگران وظيفه ماست؟ به خدا نه. نيست ولي چه ميتوان كرد. بايد سوخت و ساخت و به فكر خود بود.
تنها در تاريكي || December 1, 2006 02:54 AMیادتان رفت بگویید نفس واژه ی اینجا و آنجا هم دروغ است شاید مثل خودمان...
رویا || December 2, 2006 07:27 PMنظرتون چیه درباره خود این شعر؟ اون هم دروغه...
Anonymous || December 5, 2006 12:26 AMPost a comment
تا انجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود بصورت فینگلیش خودداری نمایید