در حالی که اعضای شورای امنیت سازمان ملل به اتفاق آرا بدون رای مخالف و ممتنع به قطعنامه ی تنبیهی علیه ایران رای مثبت دادند واکنش ایران قابل پیش بینی می نمود.
آنچنان که در گذشته نیز پیش از تصویب ارجاع پرونده به شورای امنیت و یا تعیین ضرب الاجل، ایران از خروج از ان پی تی و اقدامات تنبیهی متقابل خبر می داد اما در عمل هیچکدام اجرا نمی شد.با توجه به شرایط موجود در این مورد حتی بنوعی شاهد عقب نشینی دولتمردان ایران هستیم.
در حالی که حداد عادل یک روز پیش از تصویب تحریمها، شورای امنیت و جامعه جهانی را به قطع همکاریها تهدید نمود اما در پی تصمیم شورای امنیت سازمان ملل، ایران سعی نمود از اهمیت این قطعنامه کاسته و اعلام نماید نیازی به اقدام تلافی جویانه نمی بیند.
تا جایی که الهام سخنگوی دولت خبر از پشیمانی کشورهای عضو شورای امنیت بدهد و اینگونه استدلال کند که "صادركنندگان اين قطعنامه در واقع با گذاشتن اين دو ماه، راه نجاتی برای خروج خود از اين وضعيت پيشبينی كردهاند، ما هم كمكشان میكنيم تا زودتر از اين وضعيت خارج شوند".
مشخص نیست دولت ایران قصد دارد به چه شکلی به کمک کشورهای غربی برود. اما در این شرایط راه حلی جز تمکین خواست جامعه ی جهانی نمی توان متصور بود.
روندی که در جریان محرومیت تیم فوتبال ایران توسط مقامات مسوول اتخاذ شد، شاید اینبار در جریان پرونده ی هسته ای دنبال گردد. که در آن صورت باید پاسخ داد که در این مدت، تحمیل هزینه های سیاسی، اقتصادی و حیثیتی به ایران به چه سبب صورت گرفته است.
احتمال آنکه غربی ها بویژه امریکا ، انگلیس و فرانسه از موضع خود در قبال دولت کنونی جمهوری اسلامی کوتاه بیایند بسیار اندک است.لذا تبلیغات اینچنینی مبنی بر پشیمان بودن شورای امنیت از صدور قطعنامه ناشی از ذهنی نا آگاه و یا در جهت فریب افکار عمومی داخلی است.
با تمام این اوصاف روند موجود در پرونده ی هسته ای ایران به هیچ وجه به سود منطقه و حتی جهان نیست. ایران نشان داده در تقابل با اراده ی جهانی توان بسیج نیروهای هوادار خود را بخوبی دارد. گرچه دراین تقابل مردم ایران بیشترین هزینه را پرداخت خواهند نمود.
بنظر می رسد نیروهای سیاسی منتقد رفتار کنونی دولت باید به هر شکل ممکن شرایط ایجاد گفتگو با جامعه ی جهانی را فراهم آورند. امری که تا کنون تهران و واشنگتن به عمد از آن سر باز زده اند.
این رخدادها این گمان را تشدید می کند که هیچ کدام از طرفهای اصلی درگیر در ماجرا -آمریکا و ایران ، به دلایل مختلف- علاقه ای به حل مسالمت آمیز و فوری این موضوع ندارند و منافع خود را در ادامه ی این مناقشه جستجو می نمایند.
به حکم تجربه مشخص است که اختلافات هسته ای موجود به مدت زمان زیادی به این شکل قابل پیگیری نخواهد بود و طولانی شدن این پرونده به سود بدترین گزینه ی ممکن، یعنی احتمال رویارویی نظامی است.
TrackBack
TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/cms/mt-tb.cgi/198
Comments
سلام. فکر میکنم عمران خوندین! شاید این لینک براتون جالب باشه: [+]
یه جا خوندم که بخطر مسائلی درستون خیلی طول کشیده، احتمالا همش توی تعلیق از درس بودین!
مطالبتون در مورد یلدا بازی جالب بود.
با بر رسم و رسوم هم که شده شما هم باید به ما یه سری بزنید، نمیشه که ما همش خدمت برسیم!
من فکر نمیکنم با بی اهمیت جلوه دادن تحریم چیزی از اهمیت تحریم برای مردم کم بشه. هر چند مردم عادی فقط فکر گرونی بعد از تحریم هستن. با اومدن اینترنت و ماهواره مردم اطلاعات نسبتا بهتری از اوضاع و احوال خودشون دریافت میکنن و کمتر قصه پردازیهای سیاستمداران داخلی توجه میکنن
سی و یک اسفند || December 25, 2006 10:10 PMتا شاه کفن نشود . این وطن وطن نشود !!
درود
پوتین || December 26, 2006 12:35 AMسلام مهدي عزيز!
به نكتهي جالبي اشارهكردي: پرداختن هزينه از جيب مردم.
آنها كه تختهنردباز حرفهاياند استاد كركري هم هستند اما نهايتا بازي را شخصا واگذار خواهند كرد اما سياسيون در نظامهاي غير دموكراتيك هميشه بهاي كركريهاي خويش را از جيب مردم ميپردازند.
موفق باشي.
البته در صورتی که من هم از ارشدهای دولت بودم و حقوق و پاداشی به علت ایستادگی در شرایط تحریم می گرفتم و یا گرونی ناشی از اون روبرو نبودم خوب می گفتم تحریم چیز مهمی نیست . البته که تحریم مهم نیست مساله مهم فعلا هلوکاست است .
تحریمی || January 13, 2007 12:46 PMPost a comment
تا انجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود بصورت فینگلیش خودداری نمایید