گرچه این سخنان مجتبی شاکری ، عضو شورای مرکزی جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی از گروه های وابسته به جریان اصولگرا صحیح می باشد اما بیان کننده تمام ماجرا نیست.
جریانی که بر پایه موفقیت در هفتمین انتخابات ریاست جمهوری و به قدرت رسیدن سید محمد خاتمی تشکیل شد و نام «جبهه دوم خرداد» را بر خود نهاد و اکنون با کمی تغییر در آرایش نیروها با عنوان ائتلاف اطلاح طلبان عرض اندام می کند از آنچنان تکثر و اختلاف آرایی در اکثر موضوعات و مسائل سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی برخوردار است که قابل توصیف نیست.
حتی نزدیک ترین گروه های این ائتلاف همچون مشارکت و سازمان مجاهدین که -اگر نسبت مادر و فرزندی نداشته باشند- خواهر زاده سیاسی محسوب می شوند و اعضای مشترک بسیاری را در هر دو جزب می توان نام برد ، در مواردی سیاست های کاملن متناقضی را مطرح می کنند.
بنظر می رسد باید این مشکل تا حدود بسیاری با قدرت گرفتن احزاب عمده عضو جریان همچون کارگزاران ، مشارکت ، مجاهدین انقلاب و اعتماد ملی و توان اثر گذاری بر جامعه قابل رفع باشد.
اما به واقع تمامی مشکل رفرم خواهان برای بازگشت به حاکمیت در عدم هماهنگی فکری و نظری گروه های عضو خلاصه نمی شود. در حال حاضر عمده ترین مانع ، سیاست «پرهیز از رقابتی» است که جریان حاکم اتخاذ نموده.
سیاستی که بر اساس آن امکان هر گونه حضور در عرصه رقابت از نیروهای اپوزیسیون سلب و نهادهای انتخابی و انتصابی همچنان در اختیار جریان اقتدارگرای حاکم باقی می ماند و تنها امکان برخی تغییرات کوچک و کم اهمیت برای حفظ ظاهر دموکراتیک فضای سیاسی جامعه وجود دارد.
جال آنکه برای اعمال این سیاست نیز رفتارها و دلایل شبه دموکراتیکی در پیش گرفته می شود که در ذات و ماهیت به تشدید فضای بسته سیاسی و حذف نیروهای منتقد منجر خواهد شد.
در این روزها مهمترین دلیل بای افزایش فشار به اصلاح طلبان و حذف آنها از عرصه رقابت و ارائه توجیه و توضیح –هرچند آبکب و غیر قابل باور- به جامعه ، بحث حمایت بیگانگان و به طور مشخص ایالات متحده آمریکا از جریان اصلاح طلبی است.
موضوعی که استناد نامه ی سازمان مجاهدین انقلاب به مقام رهبری می تواند در نهایت شمشیری دو دم برای کسانی که آن را مستمسک حذف نیروهای رفمخواه قرار داده اند ، باشد.
انچه مشخص است که ایالات متحده آمریکا در زمان حضور اصلاح طلبان در قدرت بیشتر مخالفت و حمله را به دولت سید محمد خاتمی و مجلس ششم انجام می دادند تا جایی که با قرار دادن ایران در محور شرارت سعی نمود انزوای دولت خاتمی را در جهان بیشتر و فشار داخلی از سوی افراطیون را افزایش دهد.
در زمانی هم که مجلس هفتم تشکیل شد و دولت احمدی نژاد قدرت را در اختیار گرفت به هیچ وجه میزان عناد و دشمنی امریکا و اکثریت جریانات برانداز با جریانات اصلاح طلب و خصوصن سید محمد خاتمی کاهش نیافته است.
برخی سخنان و حمایت از برگزاری انتخابات آزاد که توسط سیاستمداران کاخ سفید ابراز شده – و کاملن بر خلاف رفتار های گذشته آنها می باشد- و اتفاقن در نزدیکی هر انتخابات و یا تصمیم سرنوشت ساز ابراز می گردد می تواند از جنبه دیگری نیز مورد پرسش قرار گیرد.
می توان اینگونه تحلیل نمود که جریان های تندرو در ایالات متحده برای حفظ و تقویت خود و همچنین برای انزوای بیشتر ایران در جامعه جهانی در تلاشند شرایطی در ایران حاکم گردد که بنظر برسد امکان هر گونه تغییر مسالمت آمیز در داخل و همکاری جهانی بر اساس منافع در خارج وجود ندارد.
شاید به همین دلیل وقتی شاکری به نقل از روزنامه واشنگتن پست مدعی است :« هدف اصلي غرب به ويژه آمريكا از تهيه و به تصويب رساندن قطعنامه سوم [علیه ایران]، ولو با الزامات ضعيفتر، تأثيرگذاري بر انتخابات مجلس هشتم و ممانعت از پيروزی رسيدن مجدد اصولگرايان در مجلس است» باید به اصل ماجرا با دیده تردید نگریست.
آنان هم در شرایطی که اقتدارگرایان امکان هر گونه رقابت را از اصلاح طلبان سلب کرده اند و با وارد نمودن اتهامات واهی در پی توجیه اقدامات خود هستند و عملن رقابت اصلی در دو انتخابات مجلس هفتم و هشتم و شورای شهر سوم میان گروه های مختلف اقتدارگرا بوده ، سخن از زمینه سازی برای شکست اقتدارگرایان بی پایه و اساس است.
در صورت تداوم روند جاری در بررسی صلاحیت های کاندیداهای مجلس هشتم تنها می توان انتظار داشت که مجلسی با اکثریت اقتدار گرای تندرو و اقلیت اصولگرای معتدل تشکیل گردد و بحث شکست اصلاح طلبان در غیبت اجباری آنها از رقابت بی معنی خواهد بود.
TrackBack
TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/cms/mt-tb.cgi/1260
Comments
اگر غیر از این بود باید شک میکردی که داری توی ایران زندگی میکنی!!!!
مرجان || February 10, 2008 02:57 PMوارطان بهار خندهزد و ارغوان شكفت...
در خانه زير پنجره گل داد ياس پير...
دست از گمان بدار!
با مرگ نحس پنجه ميفكن...
بودن به ا زنبود شدن...خاصه د ربهار...
وارطان سخن نگفت...
سرافراز دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت..
وارطان سخن بگو...
در اين مورد بنده باتوجه به تمامي صحنه سازي ويا به نوعي شيرازه سازي براي اركان حكومت با شما موافقم ولي يك سوال از شما دارم اسامي گروها وحزبها ونهادهاي حكومتي كه بيشترشان با نامهاي عوام فريبي مانند مستضعف ومردمي ودلسوز وامثال اينها مزين شده ايا تابه حال فكري به حال نامشان كرده اند ويا اينكه خود ما اين كار را كرده ايم؟
پس خواهيم ديد در همين ابتداي فهم اين تشكلهاوماهيت اجرايي آنان همه مردم ايران رو دست خورده اند فريب نقشه هاي يك شبه رجال به اصطلاح فقيه را خورده اند حال بماند بازيها وفعاليتشان براي مردم .
درود برشما
Post a comment
تا انجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود بصورت فینگلیش خودداری نمایید