این سخنان در حالی ایراد می گردد که پیش از این بسیاری از رسانه های هوادار دولت با خشنودی از اظهارات اوباما در مورد مذاکره با ایران یاد می کردند.
آنچه مشخص است سیاست خارجی آمریکا تابع محض تغییر یک رییس جمهور نیست و بیشتر تحت تاثیر اصول مشخص و از پیش طراحی شده قرار دارد و تنها شیوه های عمل و برخورد دولت ها متفاوت است.
عملکرد حکومت ایران پس از تغییر دولت خاتمی به رادیکالیزه شدن فضا علیه ایران کمک شایانی کرده است لذا به طبع این فضا اوباما نیز ایران را یک خطر جدی تلقی کرده و به خود را ملزم به دفاع از موجودیت اسرائیل خوانده است.
اما نکته جالب واکنش سحنگوی وزارت امور خارجه ، ادبیات غیر دیپلماتیک و توهم نمایندگی ملت و نخبگان جامعه آمریکاست. حسینی مدعی است:
«موضع این نامزد، خلاف اظهارات تبلیغاتی اعلام شده وی مبنی بر برخورد با لابیگری در آمریکا میباشد و مردم و نخبگان آمریکا از اینکه جایگاه مستقل آمریکا تا این میزان تنزل یافته است، نگران میباشند».
ظاهرن سخنگوی وزارت امور خارجه نه تنها دولت احمدی نژاد ، ملت ایران ، ملت های رنج کشیده که مردم و نخبگان آنها را نیز نمایندگی می نماید و نسبت به تغییر مواضع باراک اوباما اظهار نگرانی می نماید.
شاید از ابتدا مشخص بود که بازی انتخابات در آمریکا چنین نتایجی را در پی خواهد داشت. اما ظاهرن سیاستمداران نو رسیده ایران همچنان در حال آزمون و خطا هستند تا فن سیاست ورزی و سیاست مداری را بیاموزد. اما شاید دیگر مجالی برای به کار بستن این تجربه ها دست ندهد.
TrackBack
TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/cms/mt-tb.cgi/1499
Comments
داش متی ! ملطفتی که بروبچر سیستم میستم مافیا یابی و لابی یابی شون حرف نره ، لُطُف کردن یه حال اساسی دادن به ملت نفهم آمریکا.
ابوما حالشو ببر دادا . یه وخ حس کردی مافیا نفتم دارین یا به من زنگ بزن یا محمود یا به مهدی محستی. از زیر سنگم شده پیداش می کنیم می یاریم پای سفره مردم.
گفتگوی مصطفی صابر و کیوان جاوید از تلویزیون انتر ناسیونال
ک.ج : اين رو دوست دارم بيشتر توضيح بدين و بدنه چپ پا رو زمينه و در واقع داريم اين رو چپ ميگيم . نمونه هاش چي هست ؟
م.ص : چپ رسمي در دانشگاه دست به يک سري حرکات معيني ميزد. مثلا فرض کنيد اول مه ، 16 آذر را برگذار ميکرد . فرض کنيد 16 آذر سال 85 . خب يکي دو هزار نفر شرکت داشت يا 13اذر 86 چند صد نفر به خاطر اينکه راديکال بود . تظاهرات تندي بود تظاهرات 13 آذر و تعداد وسيعي شرکت نميکردند و در نتيجه اون ابعاد توده اي رو نداشت. توده دانشجو هنوز يک مقدار ملاحظه داشت براي وارد شدن به اين قضيه. به نظر من يک مقداري هم خط و مرز داشت با اين چپ رسمي دانشگاه ولي حسن چپ رسمي دانشگاه به نظرم اين بود ، نقش تاريخي اش اين بود و هست که شعارهاي خيلي تعيين کننده اي را در سطح جامعه بالا برد. شعار آزادي برابري اول بار در دانشگاه بالا رفت ، سوسياليزم يا بربريت هم همينطور . ولي بحث اين بود که...
ای مبارز کوچک کجايی که خشتک همه اراذل و اوباش دولت و رييس دولتت رو کشيدن سر رهبرت. دوس دارم ببينم بازم با ادبيات مندرس جوجه مبارزی و بفهمی نفهمی کمونيستی ات از اين نوابغ دفاع ميکني. ميدونی درد تو و اح ن ، رييستو ميگم ، هر دو همون يبوست مغزی و اسهال دهانی است. افسوس که بر قلوب تان قفل و درد بی درمان آقايی و سروری نهاده اند.
سام || June 6, 2008 11:39 PMدر بلاگ نیوز لینک داده شد .
فرهاد || June 7, 2008 02:04 AMقدرتمندان امروز ایران بسیار خوشحال می شوندکه دموکراتها در امریکا به قدرت برسند و زهی خیال باطل که مک کین برنده خواهد بود و فشار بر ایران بیشتر خواهد شد.
بیتا یاری - فریاد || June 7, 2008 11:36 AMمن فقط میتونم بگم عجب سوال با حالی ! ایهام داره :)
الا ای حضرات و حشرات دور پشکل من عکس خود را نه در ماه بلکه در خورشید میبینم!سوختنتان نزدیک است
یا حق
Post a comment
تا انجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود بصورت فینگلیش خودداری نمایید