ما همچنان سبزیم

| جامعه
این فیلم را ببینید و منتشر کنید. این صدای درد و زجر است اما در آن امید می بینم. امید به ظلمی که زدوده می شود. شاید نه خیلی روز اما روزی که خیلی هم دور نیست.


خون های ریخته شده، زندانیان در بند، شکنجه گرانی که وحشیانه بر اسرای ما تاخته اند. همه و همه مرا خشمگین نمی کند. من تنها دلگیرم. تنها مایوسم از عدم پایبندی به قواعد انسانی، من نا امید می شوم از خودم به مثابه یک انسان. از اینکه چگونه انسانی هستیم و هستم. 
من متاثرم اما نه برای شهدایمان، نه برای اسرایمان، نه برای آوارگانمان، نه برای خاتواده های داغدار، نه برای آنهایی که چشم به راهند. برای تو! تو که انسانی. اما دریغ از انسانیت. برای خودم که چگونه نمی توانم بر  تاریکی تو نوری بپاشم تا راه را پیدا کنیم و به سویش گام برداریم.
،اما امیدوارم. به سرخی خون های ریخته شده و سبزی راهی که در پیش است. آنها که رفتند  و آنهایی که استوار ایستاده اند حک شده اند در تاریخ.

برای اشتراک خبرنامه ایمیل خود را وارد کنید

Instagram