February 2011 Archives

جنبش سبز و روزهای سرنوشت‌ساز

2 نظر | سیاست
logo.jpg
حصر خانگی میرحسین موسوی و مهدی کروبی از رهبران مخالفان دولت ایران، جنبش اعتراضی را وارد مرحله‌ی تازه‌ای کرده است. جنبشی که از نداشتن اهداف میان مدت و بلند مدت و اجماع عمومی بر این اهداف رنج می‌برد.
پس از گذشت بیش ازبیست ماه از آغاز اعتراضات، همچنان جنبش اعتراضی از داشتن تشکیلات منسجم و قوی در زمینه برنامه ریزی، اطلاع‌رسانی و تقویت شبکه‌های اجتماعی در عرصه عمومی محروم است.
اما در شرایط جدید، پس از اتفاقات 25بهمن و حصر خانگی رهبران جنبش اعتراضی، دورنمای روشنتری پیش روی فعالان موثر جنبش قرار دارد. فرصتی که باید به سرعت مورد استفاده و توجه قرار گیرد.

جنبش در این شرایط می‌تواند هدفی میان مدت را برای خود تعریف کند:«شکست حصر رهبران سبز» و در گام بعدی برای تدوین اهداف بلند مدت‌تر با توجه به شرایط و توان اجتماعی جنبش اقدام نماید.
اهدافی که می‌تواند حداقل بر چهار مورد استوار شود:«اجرای همه‌ی اصول قانون اساسی موجود خصوصن اصول مربوط به حقوق ملت، آزادی زندانیان سیاسی، آزادی مطبوعات و احزاب و برگزاری انتخابات آزاد و سالم.»
برای تحقق این اهداف نیز جنبش، نیازمند تشکیلات منسجم و یافتن طرف مذاکره در درون حکومت فعلی جمهوری اسلامی است. کاری که روز به روز با رادیکال شدن فضا دشوارتر می‌شود.

ما چه می‌خواهیم؟

یک نظر | سیاست
25bahman.jpg
مصر دیروز شاهد کنار رفتن حسنی مبارک بود که سه دهه سکان رهبری این کشور را به دست داشت. 18 روز تظاهرات مردمی حکومت مبارک را مجبور کرد که امتیازات زیادی به معترضان بدهد.
اما معترضان مصری تنها یک خواسته داشتند: «الشعب یرید اسقاط النظام» و بر این خواسته‌ی خود پافشاری کردند. فریادهای "ارحل یا مبارک" هر روز در خیابان‌های شهرهای مختلف مصر و خصوصن قاهره طنین انداز شد تا سرانجام مبارک تسلیم شد و انقلاب مصر در اولین قدم به پیروزی مهمی رسید: تسلیم حکومت در برابر خواست عمومی.

جنبش اعتراضی ایران پس از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته با شعار "رای من کجاست؟" اغاز شد. روزها و ماه‌ها گذشت و پاسخ خونین حکومت به این خواسته نشان داد که نظام سیاسی ایران قصد سازش با مردم را ندارد.
ماه‌های پس از آن اما دیگر شعار مشخصی را نمی‌توان به عنوان یک خواست عمومی بیان کرد. بازگشت به قانون اساسی، آزادی زندانیان سیاسی و حتی فریاد سرنگونی رهبر جمهوری اسلامی از هارمونی و همراهی عمومی بی‌بهره بود.
استراتژی رهبران جنبش نیز بیان کلیاتی بود که حداقل هزینه را به آنها و جریانات حامی‌یشان که همچنان فعال بودند وارد کند. طیف گسترده مردم نیز بر یک خواست مشترک توافق نداشتند.

اما به نظر می‌رسد زمان تصمیم‌گیری فرا رسیده است. اتخاذ یک استراتژی واحد با اجماع حداکثری. تحولات تونس و مصر نشان داد می توان نظام سیاسی موجود را به حداقل هزینه به منافع و امنیت ملی دگرگون کرد.
گرچه شرایط حکومت‌های مصر و تونس با حکومت جمهوری اسلامی متفاوت است. ابزار سرکوب و اراده استفاده از خشونت بی حد مرز که به شکل جنایتکارانه‌ای خود را نمایان می‌کند در جمهوری اسلامی بسیار نیرومندتر از مصر و تونس است.
اما این ابزارها در بی‌عملی و سرگردانی سیاسی، ناتوان و کند نمی‌شوند. باید یک خواست مشخص و عملی را طرح کرد و تلاش نمود بر سر ان نیروهای فعال مدنی و سیاسی را گرد اورد و طبقه متوسط را به حرکت واداشت. اما این خواسته چه می‌تواند باشد؟

برای اشتراک خبرنامه ایمیل خود را وارد کنید

Instagram