انقلابىهای خجالتی به گروهی از مخالفان حکومت ایران اطلاق میشود که گرچه آرزوی وقوع یک انقلاب دیگر در ایران را دارند اما به علت تعارض حمایت از انقلابیگری با برخی اصول «اخلاقی یشان» همچون خشونت پرهیزی نمیتوانند به صراحت از این روش دفاع علنی کنند.
برای شناخت این گروه باید به رفتارشناسیشان توجه کرد. نقد اصلاحطلبی و نه لزوما نقد اصلاحطلبان یکی از مولفههای بارز این گروه است. آنها معتقدند که اصلاحات به هر شکل به بنبست رسیده است و پیگیری این روش جز تلاش برای بقای حکومت قابل تعبیر نیست.
آنان در برابر این پرسش که در این صورت راه حل تغییر شرایط چیست، سکوت میکنند و یا بدون اشاره به روشها و برنامهها تحت عنوان کلی تغییر تمامیت حکومت مستقر از طریق مبارزات مدنی بدون خشونت سخن میگویند.
جنگ طلبان نیز گروهی از اپوزیسیون ایران هستند که به هرگونه تغییر از داخل بد بیناند و تنها راه تغییر را در حمله نظامی قدرتهای خارجی به ایران میدانند.
این بخش از اپوزیسیون به علت ضعف پایگاه اجتماعی و ناتوانی در سازماندهی هوادارانش در ایران ترجیح میدهد با لابی با دولتهای خارجی بتواند در ایران پس از جمهوری اسلامی نقشی اساسی بازی کنند.
سلطنت طلبان شاید شاخصترین گروه جنگ طلبان شرمنده هستند. این جریانات به علت واهمه از تاثیرات منفی علنی شدن ارتباطشان با دولتهای خارجی و حمایت از حمله نظامی به ایران از بیان علنی دیدگاههایشان خودداری میکنند.
در یک دهه اخیر این دو گروه بزرگترین منتقدان اصلاحطلبی در ایران بودهاند. برابر سازی اصلاح طلبی با تلاش برای حفظ حکومت فعلی و متهم کردن رفرمخواهان به فرار از پاسخگویی در برابر اشتباهات رخ داده در سه دهه اخیر یکی از مهمترین استراتژیهای این دو جریان است.
این واقعیت را نمیتوان نادیده گرفت در رقم خوردن شرایط حال حاضر ایران همه گروههای سیاسی عامل بخشی از مشکلات هستند و متهم کردن یک و یا چند جریان نفی واقعیت است.
